Sarı cılız ışığında odamın
En koyusunu yaşarken morun,
Ve..
En dayanılmazında zulmün,
Seninle atlamıştım
En yüksek eşikli acılardan
En kenarındayken uçurumun.
Olmasa da zulamda resmin.
Gözlerin..
Ahh..o gözlerin.
Seninle geçmiştim
Karanlık, çaresiz, imkansız, ölümcül
Ve sabahsız gecelerin
Tezgahlarından.
O, büyük yeryüzü hapishanesinden
Süzülüverirdi
Soğuk taş hücreme ansızın
İnce, narin, aydınlık siluetin.
Gözlerime bir deniz gibi dolardın,
Direnen bedenimde umutlanırdı yüreğim.
Öperdin,
Mühürlü, kanlı, dudaklarımdan
Şiirler dökülürdü
Kınalı saçlarından.
Esmer, büyülü, üzgün ellerin
Dolaşırdı kin tutmuş yaralarımda.
Nefes alırdım kokundan,
İçime, yatağından taşmış bir nehir gibi akardın
Dinerdi acılarım
Çiçek açardı her yanım
Yeniden
Yeniden doğardım..

Türkan Özçelik