Sevgili okurlarım merhaba,
Öncelikle tüm okurlarıma beğeniler ve okumalar için çok teşekkür ediyorum. Sesimin başka yüreklerde de yankı bulması, farklı bir dünyanın portalının açılması gibi muazzam bir his. Çünkü bu dünyadaki en zor şey, anlamak ve anlaşılmaktır. Hep kendine yontmaya endekslenmiş, yanlış anlamak için pusuda bekleyen birine doğruları anlatamazsınız. O çoktan zihnindeki senaryoyu hem yazmış hem de yönetmiştir. Artık o saatten sonra ne anlatırsan anlat boştur. O yüzdendir ki olgun insanlar sığ insanlarla tartışmaya girmezler. Bir atasözü vardır: Katıra ya da eşeğe arkadan, cahile ise hiçbir taraftan yanaşma…

Gel gelelim konu başlığımıza.
Hepimizin kendimize ait bir özel alanı var; yani kozamız. Dışarıda kullanmadığımız ya da kendimize sakladığımız gizli renklerimiz… Belki yalnızca kendimiz için çizdiğimiz bir resim, belki kimseler duymadan söylediğimiz bir şarkı… Belki bir gece vakti günlüğe dökülen satırlar, belki sadece bir hayale inanarak diktiğimiz bir çiçek. Kim bilir… Bu görünmeyen renklerin her biri, bizim iç dünyamızın sessiz tanıklarıdır aslında. Her insan kendi içinin ressamıdır ve her duygunun bir rengi vardır. Kimi kırmızı gibi tutkulu, kimi mavi gibi derin, kimi yeşil gibi umut dolu… Ama hepsi bir araya geldiğinde oluşur içimizin gökkuşağı.

Ne var ki bazıları bu renkleri görmek yerine sadece kozayı yargılar. Kabukta kalır, derine inemez. Oysa içimizde sakladığımız o öz, zamanla kendini bir şekilde belli eder. Çünkü insan, eninde sonunda kendine doğru büyür.

Ve işte tam da burada başlar hakikatin sessiz şiiri:
Bir gün gelir, kelebek kanadını kırsa da uçar;
Bir şarkı, söyleyeni suskun olsa da kulağa varır;
Bir öz, bastırılmış olsa da yeryüzüne akar.

Çünkü öz, ne kalpte mahpus kalır, ne de suskunlukta erir.
O, kendine yol bulur: bir bakışta, bir mısrada, bir tebessümde.
Ve biz fark etmesek de, o gizli renkler bir gün göğe karışır.
İşte o zaman, anlaşılmak artık bir ihtiyaç değil, bir tamamlanış olur.

Sevgiyle kalın,
Ve lütfen…
Kozanızda sakladığınız o renkleri unutmayın.
Çünkü dünya, içten gelen renklere hep muhtaçtır.

Eğitimci Yazar

Filiz ŞENGÜL