Doğar doğmaz aşılansaydı
Bebelere insan sevgisi
Ismi ile birlikte fısıldansaydı kulağına
Barış’ın sesi
Hepimize yeterdi
Ağaçların meyvesi,
Ekin’in unu,
Denizin tuzu.
Hepimizi üşütürdü dağların karı.
Saçlarını okşardı bütün insanların
Başımızı döndüren mutluluk rüzgarı.
Hepimize yeterdi
Pınarlardan kaynayan billur gibi su.
Kontrol edilebilseydi eğer
Insanın bitmez tükenmez
Doymaz egosu.
Ayrı ayrı olsa da renkleri
Duyabilseydik bütün çiçeklerin
Kokusunun güzelliğini
Fark ederdi tüm insanlar
Farklıların eşitliğini..
Hiç öğrenmeseydi çocuklar
Kini, nefreti
Bacalarımızdan özgürlük tüter
Sarmalardı hepimizi değişimin huzuru.
Hakça bölüşülseydi ekmek,
Yerlerde sürünmezdi
Insanlık onuru..
Türkan Özçelik