Kızıla boyadı kendini Güneş;
Kayboluyor ufuk çizgisinden ağır-ağır.
Yanmaya başladı şehrin ışıkları;
Ve elbette bazı evler sağır…
Denizde sodyum iyödür kokusu ve martı çığlıkları,
Hah işte bir balık suda zıpladı.
İlerde bir çift karaltı, sevgili olmalı,
Biri, diğerinin boynuna kolunu doladı…
Yoksun;
O kadar yoksun ki,
Yokluğun kadar çoksun…

Sahilyolu, arabalar vızır-vızır;
Kimi ayrılığa, kimi kavuşmaya hızlanır.
Egzoz dumanı vuruyor yemek masama;.
Beyaz peynir, itinayla batırıldı çatala;
Ölü bir balık, kayık tabakta, gözleri bana bakmakta…
Etrafı yeşilliklerle süslenmiş;
Sanırsın, cenaze töreni yapılmış mutfakta…
Roka, maydanoz vesaire,
Ama kırmızı soğan aykırılıkta.
Rakı, şalgam suyu ve kavun;
Birazdan, ben, ben ile karşı-karşıya;.
Yokluğuna kadeh kaldırmakta…
Yoksun,
O kadar yoksun ki,
Yalnızlık kadar çoksun!..

İlerledi saat. Yıldızlar karanlığa çivi çakmakta;
Işıl-ışıl, çok ve ulaşılmaz,
Sanki, küskün bir aya nazire yapmakta!
Denizin ışıklarına pike yapıyor martılar,
Yüzeydeki balıklar can havliyle kaçmakta.
Yoksun… Yokluğun rakıya su katmakta…
Gelip oturdu bir şiir bardağın kenarına,
Masada, senli dizeler uçuşmakta!
Yoksun,
O kadar yoksun ki;
Dizeler kadar çoksun!..

Şiir zamanı. Saat çoktan geçti geceyarısını;
Bir yıldız kaydı yukarda,
İnanış ya, kimbilir kimi uğurladı acaba?
Gece, eğlenceden dönüyor araçlar;
Ya bir günaha, ya bir sevaba, telaşla.
Acaba, şiir de mi sarhoş olur;
Sözcükler kağıtta sallanmakta…
Ve yavaş-yavaş sönüyor evlerin ışıkları;
Kimine cennet, kimine cehennem başlamakta!
Yoksun,
O kadar yoksun ki;
Yıldızlar kadar çoksun!

İşte sabah ezanı;
Hızlı adımlar ibadete koşmakta.
Hanidir, böreklerini hazırlıyor börekçi;
Etraf, kıymalı börek kokmakta.
Zayıf, aç ve kirli bir kedi kapıbaşında,
İnsanlığın vicdanını sorgulamakta…
Birazdan gidecek yıldızlar bir-bir;
Karanlık, aydınlığa mağlup olacak.
İnsanlar dolacak caddelere, sokaklara,
Kimi maskeli, kimi maskesiz dolaşacak!
Ve… Sensiz bir gün daha başlayacak…

NAZAN FULYA
Siverek