İyi günler sevgili okuyucularım. Şimdi sizlere bir masal anlatacağım.

Bir varmış, bir yokmuş… Krallıkla yönetilen ama sanki halkı için çalışan iyi kalpli bir kral ve kraliçe varmış. Onların tek düşüncesi, “İyilikle yapılan her şey, iki taraf için de yararlı olur,” demekmiş. Hem halk memnunmuş, hem de yönetenler…

Sonra kralın bir kızı olmuş. On yıl boyunca mutlu ve huzur içinde yaşamışlar. Ama kötü kader, kral ve kraliçenin ölmesiyle başlamış. Bu duruma sadece vezir sevinmiş. Küçük prensesin üzerinden halka zulmetmeye başlamış; vergileri artırmış, ses çıkaranlara eziyet etmiş. Halk ne yapacağını bilemez olmuş.

Vezir bununla da yetinmemiş, başka devletlerle anlaşarak “Gelin, bu ülkeyi alın, beni kral ilan edin,” demiş. Komşu devletin bu çok hoşuna gitmiş. “Tamam,” demişler ama sonra kendi aralarında konuşup, “Kendi milletine bunu yapan biri bize kim bilir ne yapar?” diyerek onu yaşatmama kararı almışlar.

Bu konuşmaları prenses duymuş. Daha önce vezir, “Prenses size kötü söz söyledi,” diyerek bir çocuğu suçlamış. Prenses o çocuğa sormuş:

— Hadi anlat bakalım, ne olmuş?

Çocuk da şöyle demiş:

— Vergiler çok arttı. Sadece yüzde onu bize kalıyor. Geçinemiyoruz. O yüzden öyle söyledim.

Prenses:

— Serbestsin, her şey eskisi gibi olacak, demiş.

İşte bu yüzden vezir çok kızmış. Hemen lalasını çağırıp:

— O çocuğu kimseye belli etmeden buraya getir, demiş. Lalasına her şeyi anlatmış. “Ben bu durumla nasıl başa çıkarım?” diye dert yanmış.

Çocuk ise tüm halkı toplamış. Kadınlara zehirli oklar ve ağaçlara bağlanan yaylar, zehirli taşlar yaptırmış. Tüm bıçaklara zehir sürüp, demir parçaları ve çam parçalarından toplar hazırlamışlar. Askerleri de yanlarına alarak, düşmanların geleceği yola pusu kurmuşlar.

Hiçbir şeyden haberi olmayan düşmanlar bozguna uğramış ve geri çekilmiş. Komşu devletin adamları, “Bu ihaneti vezir bilerek yaptırmış,” diyerek onu cezalandırmış.

Evet çocuklar, yine iyilik kazanmış. Birlikten güç doğmuş, huzur ve mutluluk yeniden sağlanmış.

İyi uykular yavrularım, huzur içinde uyuyun.

Leman Aytar