Birine kendinden çok değer verdiğini belli edersen, yolun geri kalanını kendin devam edersin..
İnsan, sevdiği kişiye değer verir, onun mutluluğu için çabalar. Bu, insani bir dürtüdür. Ancak bu değer verme, bir yerden sonra kendini unutup diğerini merkeze koymaya başlarsa, işte o zaman tehlike çanları çalmaya başlar. Kendi isteklerini, ihtiyaçlarını hiçe sayıp sürekli karşı tarafın beklentilerini karşılamaya çalışmak, bir süre sonra ağır bir yüke dönüşür. Bu yük, omuzlarında değil, ruhunda birikir ve seni yavaş yavaş tüketir.

Neden Yaparız Bunu?
Belki sevilme arzusu, belki yalnız kalma korkusu, belki de “o bensiz yapamaz” yanılgısı… Sebebi ne olursa olsun, kendini feda eden taraf, aslında karşı tarafa istemeden de olsa bir mesaj verir: “Benim değerim, senin bana verdiğin değerden daha az.” Bu durum, ilişkinin dengesini bozar. Bir taraf sürekli alır, diğer taraf sürekli verir. Zamanla alan taraf, bu durumu kanıksar ve veren tarafın çabalarını sıradan görmeye başlar. Hatta, bu fedakarlıklar bir süre sonra yetmez olur, beklentiler artar.

Yolun Sonunda Yalnızlık
Sürekli verici olmak, bir süre sonra tükenmişliğe yol açar. Kendi içindeki boşluğu doldurmaya çalışırken, aslında daha da boşalırsın. Karşı tarafın gözünde ise, belki de “garanti” bir figür haline gelirsin. Değerin anlaşılmaz, çaban görülmez. Sonunda, verdiğin onca değere rağmen, karşılığını bulamazsın. İşte o zaman, yolun geri kalanını tek başına devam etmek zorunda kalırsın. Çünkü o “çok değer verdiğin” kişi,senin bu fedakarlıklarını görmezden gelmeye alışmış, belki de senin yokluğunu bile fark etmeyecek kadar bencil bir noktaya gelmiştir.

Sağlıklı Bir İlişki Dengesi
Bir ilişkide sevgi, saygı ve değer karşılıklı olmalıdır. Kendine değer vermeden, başkasına gerçek anlamda değer veremezsin. Kendi sınırlarını çizmek, kendi isteklerini dile getirmek ve gerektiğinde “hayır” diyebilmek, sağlıklı bir ilişkinin temelidir. Kendi değerini bilen ve kendini seven bir insan, başkasından da aynı değeri görmeyi bekler. Bu, bencil olmak değil, kendine ve ilişkiye saygı duymaktır.

Unutma, bir ilişki iki kişilik bir danstır. Bir taraf sürekli önde koşar, diğer taraf arkadan yetişmeye çalışırsa, bu dans uyumsuzlaşır. Her iki tarafın da eşit adımlarla yürümesi, birbirine destek olması ve karşılıklı değer vermesi gerekir. Aksi takdirde, yolun sonunda seni bekleyen şey, acı bir yalnızlık olacaktır. Kendine değer ver ki, başkaları da sana değer versin. Yoluna tek başına devam etmek zorunda kalma.