Yazarlar ve şairler, bir yılı aşkın zaman diliminde bir kitabı ancak baskı hâline getirip okuyucu ile buluşturabilir. Bir yıl, ciddi emek sarf edilen değerli bir zaman dilimidir.
Bazı yayınevleri, yazarlara “Kitaplarınızı ücretsiz yayınlıyoruz” adı altında kitabın yayınını sağladıktan sonra, ilk başlangıçta 100 adet kitabı %40 indirimle yazarın almak zorunda olduğunu sözleşmeye ekler. Kalan 900 kitap ise %50 indirimle, istendiğinde yine yazara satılır. Öyle yazarlar vardır ki kitabı, yayınevinin deposundan dahi çıkmamıştır. Yayınevine “şirin” gözüken veya yakın olan bazı yazarların kitapları ise ne yazık ki kitap evlerine gönderilirken, diğer yazarların kitapları depoda unutulmaktadır.
Bazı yayınevleri, liste açıklayarak depoda unuttukları yazarlara, “katkı payı” adı altında kendi kitaplarını satın almalarını teklif etmektedir. Oysa yayınevlerinin temel amacı ve yükümlülüğü, kendi logosu altında çıkan her kitabın kitapçılarda ve internet üzerinde satışını sağlamaktır.
Öyle yayınevleri vardır ki, “yazar kazansın” düşüncesinden hiç vazgeçmeden, emek dostu bir yaklaşımla görevini hakkıyla yerine getirir. Ancak bazı yayınevleri de yazarın yazdığı kitabı her yönüyle kendilerine kazanç kapısı olarak görüp son damlasına kadar sömürmektedir. Bu ise açıkça emek hırsızlığıdır.
Edebiyat bir gönül işidir; hırsızlık ile edebiyatın yolları kesişmemelidir. Bu alanda yer alan bu tür zihniyetler, edebiyat dünyasında ciddi bir rant çarkını ve çıkar çizgisini açıkça ortaya koymuştur.
Bir yazar ya da şair, yazdığı eserin ve verdiği emeğin karşılığını almalıdır. Olması gereken budur. Ne yazık ki günümüzde yazar, yazdığı eserin üzerine yayınevine para vererek kitabını satın almakta, bu da yetmezmiş gibi, depoda kalan kitabı için yayınevinin talep ettiği enflasyon farkını da ödemek zorunda kalmaktadır.
Bunun adı aleni hırsızlıktır.
Emeğe saygı, insana saygıdır.
İnsan olan, insanı görebilir.